•        آداب مكان نماز: (حرمات)

1.  آراستن مسجد به طلا و كشيدن نقاشي در آن و نجس نمودن آن و همچنين بيرون بردن قطعه اي از آن حتي به اندازه ي يك سنگ كه جزء آن است حرام مي باشد و بايد برگردانده شود.

2.  تساوي يا جلوتر ايستادن زن بر مرد در نماز كراهت دارد. اما قولي مي گويد حرام است و باعث بطلان نماز هر دو مي شود. مگر آنكه زن نمازش را زودتر آغاز كند يا آنكه مرد زودتر آغاز كند در اين صورت تنها نماز آنكه ديرتر شروع كرده  باطل است. تنها در صورتي زن مي تواند جلوتر از مرد بايستد كه ميان آن دو حايلي باشد يا آنكه به حد ده ذراع با هم فاصله داشته باشند.

•        آداب مكان نمازگزار: (مكروهات)

1.  مرتفع ساختن مسجد.

2.  آب دهان انداختن در آن.

3.  با صداي بلند سخن گفتن.

4.  كشتن حشرات.

5.  تراشيدن تير و صنعتگري.

6.  جاي دادن ديوانگان و بچه ها در آن.

7.  اجراي احكام قضايي.

8.  معرفي گمشدگان.

9.  سرودن اشعار.

10.                    سخن گفتن پيرامون دنيا.

•        مكانهايي كه قرائت نماز در آن مكروه است:

1.  قرائت نماز در حمام، مكان تخلي، آتشكده، خانه هاي مجوس، محل فرود شتران و گذرگاه آب.

2.  نماز در زمين شوره زار و خاكي كه مورچه دور لانه ي خود قرار داده است.

3.  روي برف. (البته در حال اختيار)

4.  مابين قبرها مگر آنكه چيزي حايل باشد يا به اندازه ي دو ذراع از قبر فاصله باشد.

5.  محل عبور و خانه ي مجوسي.

6.  در مقابل آتش فروزان يا عكس يا قرآن.

7.  در مقابل درب گشوده شده.

8.  در مقابل چهره ي انساني ديگر.

•        اشيايي كه مي توان بر آن سجده كرد:

1.  آن چه از جنس زمين و رويدني هاي آن باشد كه خوردني و پوشيدني نباشد.

2.  سجده بر كاغذي كه از گياهاني مانند پنبه درست شده باشد.

•        اشيايي كه نمي توان بر آنها سجده كرد: (غير جايز و مكروه)

1.  سجده بر اشياء معدني زيرا به جهت دگرگوني به آنها زمين گفته نمي شود.

2.  سجده بر كاغذي كه بر روي آن نوشته شده باشد مكروه است.

•        پاك بودن بدن از حدث و خبث:

بدن و لباس نمازگزار به نحوي كه گذشت بايد عاري از هرگونه حدث و خبث باشد. (مگر موارد معفو)

•        مواردي كه بايد در نماز ترك گردد:

1.  سخن گفتن.

2.  كارها و حركات اضافي كه باعث مي شود نمازگزار از حالت نماز خارج شود.

3.  سكوتي كه عادتا طولاني است و باعث مي شود شخص نمازگزار محسوب نشود.

4.  گريه براي امور دنيوي. البته گريه ي صدا دار نه مجرد خروج اشك از چشم.

5.  قهقه زدن، و آن خنده ي صدا دار است.

6.  تطبيق كردن. كه عبارت است از گذاشتن كف دستها روي هم و ميان دوزانو در حالت ركوع.

7.  تكتف نماز خواندن. به جز در حالت تقيه. و آن قرار دادن يك دست بر روي دست يا مچ ديگر و گذاشتن دست ها بر روي ناف يا زير آن. خواه ميان دو دست حائل باشد يا نباشد.

8.  برگرداندن سر و تمام بدن به پشت سر يا طرفين كه باعث شود نمازگزار از قبله منحرف شود.

9.  خوردن و آشاميدن. مگر در نماز وتر كه شخص به خاطر آنكه مي خواهد روزه بگيرد آب بياشامد.

•        اسلام:

عبادتهاي اسلامي از مطلق كافر و مرتد فطري و ملي پذيرفته نيست. و عمل آنها صحيح نمي باشد. هر چند آنها مكلف به آنجام اعمال اسلامي هستند.

•        قوه ي تشخيص يا تمييز:

عبادت ديوانه و بچه و بي هوش كه افعال نماز را درست تشخيص نمي دهند به گونه اي كه شروط و فروع نماز را از يكديگر تمييز نمي دهند صحيح نيست.

كودكان را از شش سالگي به عبادات تمرين مي دهند و از نه يا ده سالگي به خاطر آنها تنبيه مي كنند. نيت نماز آنها به صورت وجوبي يا استحبابي، تخييري است.

•        چگونگي نمازگزاردن:

اذان و اقامه:

اذان و اقامه در نماز مستحب هستند و به صورت زير اجراؤ مي شوند:

1.  نيت اذان و اقامه.

2.  چهار بار تكبير.

3.  شهادتين.

4.  ذكر حي علي الصلاة.

5.  ذكر حي علي الفلاح.

6.  ذكر حي علي خير العمل.

7.  دوبار تكبير.

8.  دوبار لا اله الا الله.

تبصره:

•        در اقامه هر يك از موارد ذكر شده دو بار گفته مي شوند. و علاوه بر آن پس از حي علي خير العمل، دوبار قد قامت الصلاة اضافه مي شود.

•        در اذان و اقامه، اعتقاد به مشروعيت ساير فرازها غير از آنچه گذشت، مانند شهادت به ولايت حضرت علي (ع) و اينكه پيامبر و خاندان ايشان برترين مردمند، هر چند مطابق واقعند ولي جايز نيست. چون هر چيز حقي را نمي توان در عبارات شرعي وارد كرد.

•        اذان و اقامه در نمازهايي كه با صداي بلند خوانده مي شود به ويژه نماز صبح و مغرب مستحب مؤكد است

•        زنان بايد نماز صبح و مغرب و عشا را كوتاه بخوانند و اگر نامحرم نباشد مي توانند بلند بخوانند.

•        اگر نمازگزار اذان و اقامه را فراموش نمود، مي تواند پيش از آنكه به ركوع رود آن دو را جبران نمايد.

•        در نماز جماعت اگر نمازگزاران پس از اقامه ي نماز اول پراكنده نشدند براي نماز دوم اذان و اقامه ساقط مي شود.

•        اذان نماز عصر روز عرفه براي كسي كه در عرفه هست و نماز عصر روز جمعه و عشاي شب مزدلفه يعني شب مشعر الحرام ساقط مي شود. چون در اين زمان جمع ميان دو نماز مستحب است.

•        مستحبات اذان و اقامه:

1.  بلند گفتن اذان و اقامه براي مردان.

2.  شمرده گفتن اذان و اقامه و با شتاب خواندن اقامه.

3.  ايستادن مؤذن هميشگي بر مكان بلند، تا صدايش رساتر گردد.

4.  رو به قبله بودن در تمام فرازها به خصوص در اقامه.

5.  جدايي انداختن بين اذان و اقامه به اندازه ي دو ركعت نماز يا يك سجده يا يكبار نشستن يا برداشتن يك گام يا كمي مكث كه اين دو مورد آخري تنها در مورد نماز مغرب ذكر شده است و مستحب مي باشد.

6.  تكرار اذان و اقامه توسط شنوندگان.

7.  طهارت داشتن هنگام اذان و اقامه.

•        كراهات در اذان و اقامه:

سخن گفتن در ميان اذان و اقامه.

•        قيام:

1.  ايستادن هنگام نيت، تكبيرة الاحرام و قرائت حمد و سوره واجب است.

تبصره:

دليل مقدم بودن ايستادن بر نيت و ساير موارد آن است كه ايستادن شرط صحت آنها و است و روشن است كه شرط مقدم بر مشروط است.

2.  ايستادن بايد بدون كمك از چيزي و به تنهايي باشد.

تبصره:

اگر توانايي ايستادن به تنهايي را ندارد مي تواند با كمك چيزي بايستد يا به چيزي تكيه كرده و بايستد و اگر در هر صورت نتوانست، بنشيند و اگر نتوانست به پهلو دراز بكشد و اگر نشد به پشت بخوابد و كف پايش را به سمت قبله دراز كرده و صورتش طوري باشد كه اگر بنشيند رو به قبله باشد.

3.  در صورت دراز كشيده بودن نمازگزار براي ركوع و سجود با سر اشاره مي كند و پيشاني را به چيزي كه سجده بر آن رواست نزديك مي كند و پيشاني بر آن مي گذارد.

4.  در صورتي كه به طور كامل ناتوان بود با چشمهايش ركوع و سجود را انجام مي دهد.

•        نيت:

نيت در نماز واجب بوده و بايد در آن نوع نماز و نيز اذاء يا قضا و واجب يا مستحب بودن آن مشخص شده باشد و قصد قربت كه هدف از انجام عبادات است بايد با آن باشد.

•        تكبيرة الاحرام:

1.  گفتن تكبيرة الاحرام واجب است. اين تركيب اضافي به اين دليل آمده كه وقتي تكبير نماز گفته شد بسياري از كارها كه پيش از آن براي انسان مباح بود، حرام مي شود.

2.  تمام اذكار نماز اعم از تكبيرة الاحرام و غيره همگي بايد به زبان عربي باشد تا به پيامبر تأسي گردد. اما اذكار مستحبي مي تواند به عربي و غير عربي خوانده شود.

3.  به همراه تكبيرة الاحرام بايد نيت هم قرين باشد و تا پايان نماز به همراه انسان باشد.

تبصره:

اگر نيت خارج شدن از نماز دا داشته باشد گر چه پيش از پايان نماز در حالتي ديگر باشد يا انجام بعضي از اعمال منافي نماز و يا ريا، حتي در بعضي از افعال و مانند اين امور را قصد كند، نمازش باطل است.

•        قرائت:

1.  خواندن سوره ي حمد و يك سوره به صورت كامل در ركعت اول و دوم واجب است. مگر در صورت ناچاري كه سوره حذف شود.

تبصره:

ناچاري مانند تنگي وقت و يا كاري پيش آيد كه انجام ندادن بصورت فوري زيان بار است در اين صورت سوره حذف مي شود.

2.  در ركعت سوم و چهارم خواندن حمد و يا گفتن چهار تسبيه، يكبار يا دو بار و يا سه بار واجب است كه به هر تقدير خواندن سوره ي حمد اولويت دارد.

3.  مردان در ركعت اول و دوم نماز صبح و مغرب و عشاء حمد و سوره را بلند مي خوانند و آهسته خواندن در ساير نمازهاي يوميه واجب است. بلند خواندن بر زن واجب نيست. حتي در جايي كه بايد بلند بخواند، ميان آن دو مخير است به شرط آنكه نامحرم صداي او را نشنود. در غير اين صورت بايد آهسته بخواند.

4.  شمرده خواندن حمد و سورن و رعايت وقفها و به روشني بيان كردن حركات، درخواست رحمت و پناه بردن از عذاب الهي حين قرائت مستحب است. و نيز خواندن سوره هاي بلند مانند هل اتي و عم در نماز صبح و سوره هاي متوسط مثل هل اتاك اليقين و الأعلي در نماز ظهر و عشاء و سوره هاي كوتاه تر از موارد ذكر شده در نماز عصر و مغرب مستحب است.

5.  كوتاه نمودن سوره به خاطر تنگي وقت مستحب است. و نيز خواندن سوره ي هل اتي و هل اتاك اليقين در صبح دوشنبه و ضبح پنج شنبه مستحب است. ( اين دو سوره وقتي خوانده شود خداوند خواننده را از شر روزها در امان دارد.) خواندن سوره ي جمعه و منافقون در نماز ظهر و عصر روز جمعه و در نماز جمعه مستحب است. خواندن سوره ي جمعه و توحيد در نماز صبح روز جمعه و اعلي در نماز مغرب و عشاي روز جمعه مستحب است.

6.  در نماز، خواندن سوره هايي كه سجده ي واجبه دارند حرام است.

تبصره:

•        اگر از روي عمد كسي آن را بخواند نمازش باطل مي شود.

•        اگر سهوا شروع به خواندن آنها كرده باشد در هر كجا از آن باشد بايد رها نمايد. البته نبايد از آيه سجده دار بگذرد.

•        به فرض خواندن آيه سجده دار دو وجه در برابر نمازگزار قرار ميگيرد. يا بايد همان جا سوره را رها كرده و سجده نمايد و يا آنكه نماز به اتمام رساند و سپس قضاي سجده ي واجبه را به جا آورد. شهيد اول و ثاني در لمعه و شرح لمعه وجه دوم را اخذ كرده اند. ولي شهيد اول در كتاب ذكري وجه اول را اخذ كرده است.

•        با وجود قيد (نماز واجب) فهميده مي شود كه خواندن سوره هاي سجده دار در نوافل اشكالي ندارد و به محض رسيدن به آيه سجده دار در همان حال سجده واجب انجام شده و ادامه ي نماز اجراء مي شود.

•        ايم حكم براي كسي كه نمازنافله گزار است و كسي ديگر اين گونه آيات را مي خواند و او مي شنود نيز صادق است.

7.  بلند خواندن حمد و سوره در نافله هاي شب و آهسته خواندن در نافله هاي روز مستحب است.

تبصره:

•        اين حكم براي نمازهاي واجبه غير يوميه نيز صادق است.

•        براي نمازهاي واجبه اي كه نمونه اي در شب ندارند نيز مستحب است نماز بلند خوانده شود. مثل نماز جمعه.

•        قول قوي نيز در مورد نماز خسوف نيز بايد بلند خوانده شود.

8.  در صورتي كه سوره ي حمد را نمي داند بايد آن را در صورت وسعت وقت نماز و امكان بياموزد.

تبصره:

•        اگر وقت تنگ است بايد آن چراكه از سوره ي حمد بلد است بخواند.

•        اگر چيزي از حمد را نمي داند به اندازه ي حروف سوره ي حمد از سوره ي ديگر بخواند.

•        اگر اين موارد امكان نداشت و هيچ چيز بلد نبود به مقدار سوره ي حمد ذكر خدا بگويد.

•        خواندن سوره از چنين فردي ساقط است.

•        اگر حتي ذكر خدا را هم بلد نبودبايد به اندازه ي طول كشيدن حمد و سوره صبر كند. زيرا قرائت حمد و سوره و ايستادن در نماز واجب است و اگر يكي از آنها امكان نداشت ديگري به جاي خود باقي است.

9.  بنا به نظر مشهور سوره ي والضحي و الم نشرح يك سوره اند و سوره ي فيل و لإيلاف نيز يك سوره محسوب مي شود.

تبصره:

اگر كسي يكي از آنها را در ركعتي از نماز بخواند بايد سوره ي ديگر را نيز بخواند تا به اين شكل ترتيب بين آنها حاصل گردد. ونيز گفته شده بايد بين خواندن دو سوره بسم الله را نيز به نحو وجوبي بياورد. زيرا اين مهم به نحو تواتر ثابت گرديد.

•        ركوع:

1.  نمازگزار پس از قرائت حمد و سوره بايد به ركوع برود و براي آن بايد به مقداري خم شود كه دو كف دست او با هم به زانوانش برسد.

تبصره:

•        پس به تنهايي رسيدن دستان به زانو كافي نيست.

•        معتبر مقداري از كف دست است نه سرانگشتان به تنهايي.

2.  در ركوع بدن بايد به اندازه ي بيان ذكر واجب آرام باشد و ذكر ركوع سبحان ربي العظيم و بحمده و يا سه بار سبحان الله است.

تبصره:

•        اين ذكر براي انسان مختار است.

•        براي شخص مضطر هر ذكري مي تواند باشد.

•        گفته شده كه براي هر دو گروه (مختار و مضطر) هر ذكري كفايت مي كند و همين قول اقوي است.

3.  پس از بيان ذكر، سر بداشتن از ركوع واجب است.

تبصره:

•        اگر پس از ذكر به يكباره به سجده رود نمازش باطل است.

•        اگر در صورت فراموشي چنين كند بايد دوباره كار را اجراء كند.

•        پس از سر بلند كردن از ركوع بايد بدن آرام گيرد و بايستد.

•        ايستادن مدت معيني ندارد بلكه همين مقدار كه بدن آرام شد كافي است.

•        اين ايستادن نبايد آن قدر طولاني شود كه نمازگزار را از حالت نماز خارج كند.

•        مستحبات ركوع:

1.  ذكر طولاني تر مستحب است كه آنها سه بار يا بيشتر تكرار شود.

2.  خواندن دعا پيش از ذكر ركوع مثل اللهم لك ركعت و مانند اينها.

3.  در ركوع صاف نگهداشتن كمر و كشيدن گردن و دور نگه داشتن بازوان و آرنج از پهلو به گونه اي كه با پهلو تماس نداشته باشد و همچنين زير بغلها مانند بال پرنده گشوده باشد، مستحب است.

4.  قرار دادن دست ها بر زانوان در حال گفتن ذكر مستحب است.

5.  در گذاشتن دست ها، ابتداء دست راست و سپس دست چپ را بگذارد و انگشتان را از يكديگر فاصله دهد.

6.  پس از پايان ذكر در حالي كه سر بر مي دارد، دست ها را تا گوشها بالا برده و با ذكر سمع الله لمن حمده و الحمد لله رب العالمين تا آرام گرفتن بدن در حال ايستادن بيان دارد.

•        مكروهات ركوع:

نمازگزار وقتي در حال ركوع است نبايد دستانش را زير لباسش قرار دهد.

•        سجدة (واجبات):

1.  پس از ركوع واجب است كه دوبار سجده انجام گيرد كه بايد با اعضاي هفت گانه سجده باشد.

تبصره (1): اعضاي هفتگانه سجده عبارتند از:

•        پيشاني.

•        دو كف دست.

•        زانوا

•        دو انگشت شصت پا.

تبصره (2): بنا به قول قوي تر، از اين اعضاء اگر چه پيشاني باشد، آن مقدار كه سجده كردن به آن صدق كند كافي است.

تبصره (3): محل سجده بايد هم سطح محل ايستادن نمازگزار باشد يا آنكه حد اقل به اندازه ي چهار انگشت بسته از آن بالاتر يا پايين تر نباشد.

2.  ذكر سجده عبارت است از سبحان ربي الأعلي و بحمده يا سه بار سبحان الله يا هر ذكري در حال اضطرار و يا هر ذكري كه مختار شخص است.

3.  حين بيان ذكر بدن بايد آرام باشد و پس از آن سر از زمين برداشته تا به حالت نشسته در آيد، به طوري كه پس از سر برداشتن به مقداري كه صدق كند بدنش آرام باشد.

•        سجدة (مستحبات):

1.  بعد از سجده دوم، طمأنينه كه به عنوان جلسه ي استراحت معروف است، مستحب مؤكد مي باشد. بلكه حكم به وجوب آن نيز داده شده است.

2.  افزون بر ذكر واجب سجده خواندن دعاي اللهم لك سجدت پيش از ذكر سجده وارد شده است.

3.  گفتن چهار تكبير براي دو سجده يكي هنگام رفتن به سجده ي اول، يكي هنگام سر برداشتن از سجده ي اول و يكي هنگام رفتن به سجده ي دوم و يكي پس از سر برداشتن از سجده ي دوم.

4.  همچنين رعايت تخويه براي مردان مستحب است. تخويه يعني قرار دادن دستان بر روي زمين و باز كردن اعضاء بدن از يكديگر و رفتن به سجده.

5.  رعايت حالت تورك بين دو سجده. در مردان نشستن به گونه اي كه هنگام آن بر قسمت نشيمنگاه تكيه كنند و براي زنان كاسه ي زانو ها را بالا گرفته در حالي كه انگشتان دستها شان به هم چسبيده است، كف دستها را روي رانها قرار دهد.

•        تشهد:

1.  پس از ركعت دوم و نيز در پايان نماز، خواندن تشهد واجب است و آن عبارت است از (أشهد أن لا اله الا الله وحده لا شريك له و أشهد أن محمدا عبده و رسوله اللهم صل علي محمد و آل محمد).

2.  در حال قرائت تشهد نمازگزار بايد بنشيند و در تمام مدت آرام باشد.

3.  رعايت حالت تورك در زمان قرائت تشهد مستحب مي باشد.

•        سلام نماز (واجبات):

1.  پس از تشهد براي به اتمام رساندن نماز بايد سلام نماز را قرائت كرد. و اين بخش واجب مي باشد. و داراي دو عبارت مي باشد. (السلام علينا و علي عباد الله الصالحين) و (السلام عليكم و رحمة الله و بركاته).

2.  نمازگزار در انتخاب هر يك مخير است و هر كدام را كه نخست بگويد همان واجب است و از نماز خارج مي شود. . گفتن سلام ديگر مستحب خواهد بود. آن چه استحباب دارد مقدم كردن السلام علينا .... مي باشد.

•        سلام نماز (مستحبات):

1.  نشستن بر ران چپ.

2.  كسي كه فرادا نماز مي خواند هنگام سلام به سوي قبله و سپس با گوشه ي چشمها به سمت راست خود اشاره مي كند.

3.  امام جماعت با تمام صورت به طرف راست خود اشاره نمايد و مأموم نيز به همين شكل عمل كند و اگر در سمت چپ او كسي نباشد به يك سلام بسنده كند و اگر كسي بود با برگرداندن سر به سمت چپ و گفتن السلام عليكم سلامي ديگر بدهد.

4.  نمازگزار بايد در سلام خود با صيغه ي مخاطب پيامبران، فرشتگان و امامان و تمامي مسلمانان از انس و جن را قصد كند. و مأموم علاوه بر اينها قصد برگرداندن سلام امام جماعت را نيز داشته باشد.

5.  قبل از سلام واجب گفتن سلام مشهور، مستحب است.

•        مستحبات ديگر نماز:

1.  گفتن تكبير با ترتيل.

2.  بلند كردن دستها هنگام تكبير تا لاله ي گوش، در اين حال بايد كف دستها به هنگام بلند كردن رو به قبله و انگشتان دست بسته و دو انگشت شصت باز باشد.

3.  توجه پيدا كردن با شش تكبير و ذكر ادعيه پيش از اقامه بستن.

4.  خواندن دعاي توجه پس از تكبيرة الاحرام. (وجهت وجهي للذي فطر السماوات والأرض).

5.  كسي كه نشسته نماز مي خواند هنگام قرائت حمد و سوره چهار زانو بنشيند و در هنگام قرائت تشهد و سلام بر روي ران چپ تكيه كرده و روي پاي راست را بر كف پاي چپ قرار دهد.

6.  نگاه فروتنانه به سجدگاه در حال ايستادن و نگاه به ميان پاها در حال ركوع و نگاه به دو طرف بيني در هنگام سجده و نگاه به دامان هنگام تشهد.

7.  قرار دادن دستها روي ران بالاي زانو هنگام ايستادن و انگشتان به تمامي بسته شود و در حال ركوع دستها بر روي دو كاسه ي زانو نهاده شود. در اين حال بايد انگشتان به تمامي گشوده باشد و در هنگام سجده كنار گوشها بگذارد. و در هنگام خواندن تشهد و سلام دستها را بر روي زانو قرار دهد و انگشتان را ببندد.

8.  در نمازها قرائت قنوت مستحب است و بعضي قائل به وجوب آن شده اند و اين بخش در ركعت دوم پس از حمد و سوره خوانده مي شود. و در نماز جمعه در ركعت اول پيش از ركوع و در ركعت دوم پس از ركوع خوانده مي شود. و در نماز وتر دو قنوت يكي پيش از ركوع و يكي پس از ركوع خوانده مي شود.

9.  بهتر است اذكار قنوت از اذكار مرسوم مانند كلمات فرج و كمترين مقدار قرائت قنوت سه يا پنج  بار سبحان الله گفتن است.

10.                    كسي كه قنوت را فراموش كند پس از ركوع مي تواند آن را بخواند و اگر به ياد نياورد تا وقت آن بگذرد پس از نماز در حالي كه نشسته است آن را قضا مي كند. و اگر به راه افتاد در راه در حالي كه رو به قبله است آن را قضا مي كند.

11.                    در قنوت مأموم از امام پيروي مي كند. و نماز گزار مي تواند براي امور دين و مباح دنياي  خود دعا كند.

12.                    اگر نمازگزار در قنوت امور حرامي را دعا كند نمازش باطل است. خواه بداند يا نداند و اگر نداند آيا معذور هست يا نه مصنف قائل به معذور نبودن او مي باشد.

13.                    تعقيب نماز كه ذكر و دعا پس از خواندن نماز است. مانند تسبيحات حضرت زهراء (س).

•        اموري كه در نماز بايد ترك شود:

1.  آمين گفتن در هر جاي نماز مگر از روي تقيه. اگر در غير اين صورت بگويد نمازش باطل مي شود. چون اين كار نهي شده است و هر چه نهي شده مقتضي فساد است.

2.  ترك عمدي يكي از واجبات نماز يا يكي از اركان پنجگانه ي نماز، اگر چه سهوي باشد. اركان نماز عبارتند از: نيت، قيام، تكبيرةالاحرام، ركوع و دوسجده با هم .

3.  سر زدن حدث به طوري كه طهارت را باطل كند.

4.  قطع كردن نماز واجب در حال اختيار.

•        مكروهات نماز:

1.  توجه به سمت چپ و راست.

2.  خميازه كشيدن.

3.  كشيدن دستها يا عضلات.

4.  بازي كردن با اعضاي بدن.

5.  بيرون انداختن آب بيني و دهان.

6.  شكستن انگشتان.

7.  آه كشيدن به يك حرف.

8.  ناله كردن به يك حرف.

9.  نگه داشتن ادرار و مدفوع و باد معده.

تبصره:

كشتن مار و شمارش ركعات نماز با سنگريزه و لبخند زدن در نماز جايز است.

•        تتمه:

1.  براي زن مستحب است كه پاهاي خود را در حال قيام به هم بچسباند.

2.  مرد به اندازه ي يك وجب تا فاصله ي انگشت سبابه و ابهام ميان پاها فاصله دهد.